وقتي مردم چشما نم را با اب غسل ؛

 خيس نما ييد تا همه بدانند در داغ فراق يار

گريان بودم ؛ دهانم را با پنبه اي اغشته به كا فور ببنديد

تا همه بدانند نتوانستم دردم را به كسي بگويم

چشما نم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظا ر بودم و هستم

دستا نم را باز بگذاريدتا همه بدانند بي ريا بودم

مرا در پارچه اي سفيد بپيچا نيد تا همه بدانند ارزو به دل ما ندم

روي تا بوتم پارچه اي سيا ه بكشيد

 تا همه بدانند سيا ه بخت بودم و مردم

روي مزارم گلدسته اي از گل سرخ بكذاريد تا همه ..

بدانند كه من به يا د تنها عشق خود ؛

 تنها گل سرخ زندگي ام ميزيستم

و ديوانه ي اوبودم و هستم و او را مي پرستم .

هنوز هم ......