من پرواز را از یاد برده ام غم هایم را به باد گفته ام

تا شاید این افسانه را با خود ببرد

من به سکوت دیرینه شب عادت کرده ام

ظلمت شبهای سیاهی ؛ کابوسی در

 رویای عاشقا نه ام بود

با این حال عشق را  اغازی دوباره می دان

م در سرزمین ارزوها

و من نمی خواهم عشق را از گل سرخ وام بگیرم

 تا روز ی مجبور به ترکش شوم

من عشق را از خورشید ا موختم تا وفادار بمانم به اسمان خیالی

تا بتابم بر صحفه روزگار و ....

من تقدیر را باور کردم

به صدای خش خش برگهای پاییزی ایمان دارم

من زندگی را عشق میدانم و طلوعش را می ستایم

طلوع نا باورانه رویای طلایی را در خواب دیده ام

 و بر کهکشان سرزمین عشق

 قدم گذاشته ام

ناظر کبوتران عاشق پرواز بوده ام

و لی هیچ گاه گلهای اطلسی را حس نکرده ام که ...

سبزی لبخندت و اشک چشمم را خشک می کند ... و..

نگاه عاشقت برای قلب ترک خورده ام مرهم است